Σημερα ηταν η πρωτη σχολικη ημερα. Και το βιωσα στο... πετσι μου. Βεβαια και στη... φαμιλια μας υπαρχουν δυο που σημερα πηγαν στο σχολειο (η ξαδελφη μου Β' Λυκειου, και ο βαφτιστηρακος μου Β'... Δημοτικου!).

Γιατι το βιωσα στο πετσι μου; Γιατι πολυ απλα, δοκιμαστε να περασετε εξω απο σχολειο με αυτοκινητο στις 14.00 η στις 08.00, και ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ στη Λεοντειο της Νεας Σμυρνης! Διπλοπαρκαρισματα, ηλιθιοι και ηλιθιες που μπαινουν στη κυκλοφορια χωρις να κοιτανε καν, πιτσιρικια που πεταγονται στο δρομο χωρις να κοιταξουν, και το αποκορυφωμα σημερα! Επι 5 χρονια καθε μεσημερι, το βλεπω αυτο το χαλι, αλλα σημερα αυτο ξεπερασε καθε... προσδοκια! ΕΝΑΣ ΠΑΤΕΡΑΣ ΠΗΓΕ ΝΑ ΠΑΡΕΙ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΤΟΥ ΑΠΟ ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΜΕ ... Τ Ρ Ο Χ Ο Σ Π Ι Τ Ο!!! Καμια ωρα θα σκασει μυτη με καμια νταλικα κανενας! Η αλλη μπροστα μου παιρνει το παιδι της στο αμαξι, και δυο στενα πιο κατω μπαινει στο περηφανο γκαραζ της! Για δυο στενα! Και το παιδι στανταρ καμια 15αρια χρονων!!! Δυο τετραγωνα δε μπορουσε να τα παει! Αρε Ελληνα!!!

Ολη αυτη η κατασταση, με εκανε να γυρισω πισω, και να θυμηθω ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΟΧΙ ΑΠΛΑ ΝΑ ΞΑΝΑΠΑΩ ΣΧΟΛΕΙΟ, σε αυτη τη καταδικη του ανθρωπου, αλλα γιατι δε θελω να ξαναπερασω ουτε... απ' εξω!!!

1. Καθημερινη ταλαιπωρια. Το πρωινο ξυπνημα ολους μας σκοτωνει. Και το παπλωμα γινεται πιο... βαρυ οταν ξερεις οτι θα πρεπει να ξαναπας και σημερα και αυριο και για ενα ακομη χρονο να βλεπεις τις ιδιες... σκατοφατσες, τους ιδιους σπασικλες, τους ιδιους τσαμπα μαγκες. Τοσο που ουτε η παρεα των φιλων σου δε σε παρηγορει...

2. Το πουρουπουρου των αχρηστων για εσενα μαθηματων: Και καλα, αντε στο δημοτικο πες, πρεπει να παρεις ενα κορμο. Αλλα αν πχ, εισαι θετικη κατευθυνση και σου φορτωνουν αρχαια, κοινωνιολογιες, θρησκευτικα και φυσικα το αντιστροφο για τα μαθηματικα με τους θεωρητικους (τα φαγα στη μαπα τοσα χρονια και στη σχολη!), αντε να τα ακους. Και στην εποχη μου κιολας τα κινητα δεν ειχαν τοσο... εξελιγμενα παιχνιδια. Με ποδοσφαιρακι τη βγαζαμε πανω στο θρανιο, κι ασε τη Σταθοπουλου να λεει για Μαρξ και Χεγκελ!

3. Το καθημερινο διαβασμα: Χριστε μου... Να διαβαζεις ωρες, και να περιεργαζεσαι οτι αχρηστο εχει το γραφειο σου απανω, απο μπρελοκ μεχρι καλωδια, για να αποφυγεις τη μελετη!!!

4. Το φροντιστηριο: Καταλαβες φιλε μου. Δεν σου φτανουν οι καθημερινες 7 ωρες, πρεπει να τρως στη μαπα κι αλλες 4 τα φροντιστηρια, διοτι στην Ελλαδα, δεν γινεται χωρις φροντιστηριο. Ειναι τοσο καλη η παιδεια στα σχολεια, που 7 ωρες δε φτανουν. Γιατι ρε γαμωτο να πηγαινω τωρα; Καλα εχω ξεβρακωθει, καλα εχω φαει, καλα αραζω... Που να τρεχω τωρα...

5. Το καθημερινο πρεσαρισμα: Η αγωνια του να τα τελειωσεις ολα στην ωρα σου, πριν πας φροντιστηριο, και αν σου μεινει και κανα... Θρησκευτικο η καμια Βιολογια μετα τις 22.30, αντε να την διαβασεις.

6. Το αγχος των διαγωνισματων. Θα θυμηθω περιπτωση παλι! Να εχεις 7 ωρες και την αλλη μερα να πρεπει να πα να γραψεις Βιολογια για τους... υδροσκωληκες. Να χω μαθημα ως τις 21.30 στο φροντιστηριο και να παιζει και ο Θρυλος με την Γαλατασαραι! Και ο Θρυλος και το διαγωνισμα της επομενης κινηθηκαν στα ιδια επιπεδα. Βεβαια τον Θρυλο τον περασα. Ο Θρυλος εκανε σκορ 3, και εγω στο διαγωνισμα 7 (κατι που συνεβη μεταγενεστερα, διοτι παιξαμε και στην Γιουβεντους!!!)

7. Το αγχος των ΑΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΤΩΝ διαγωνισματων. Δε λεω. Καλο το σχολειο μου, που πηγαινα, καλοι μερικοι καθηγητες, αλλα κανα δυο καργιοληδες να σε εχουν στην τσιτα καθε φορα που ειχες μαθημα, και να σου λενε... "Διαβαστε τα πολυ καλα γιατι ποτε δεν ξερετε... Ποτε δεν ξερετε... Ποτε δεν ξερετε...". Και να περιμενεις την επομενη μερα να ακουσεις το κλασικο "βγαλτε μια κολλα χαρτι" και να αρχιζεις να κατεβαζεις Χριστους και Παναγιες γιατι εκεινη ηταν η μονη μερα που δεν διαβασες...

8. Το πρεσινγκ απο τις οικογενειες. Δεν μπορω να πω. Η οικογενεια μου πιστευε σε εμενα, εστω κι αν εγω δεν πιστευα καποιες στιγμες σε εμενα!!! Ουτε που με πιεσαν, ουτε μου υπεδειξαν που να παω, απλα ηξεραν οτι θα τα καταφερω.

9. Η αυξανομενη ενταση με το περασμα των μηνων. Οσο πιο κοντα στο τελος, τοσο πιο αγχωμενος. Τοσο που εφτανες το βραδυ, να μιλας με τον κολλητο σου, να σε ρωταει κατι απο ενα μαθημα και συ να αρχιζεις να το λες απ' εξω παπαγαλια, και μαλιστα αν σε διεκοπτε, τον βριζεις γιατι εχασες τον οιστρο!!!

10. Οι Πανελληνιες εξετασεις για να μπεις σε Πανεπιστημιο. Τα λεει μονο του. Τσακωνεσαι με ολους, θυμωνεις με ολους, πρεσαρεσαι με ολους, σε πρεσαρουν ολοι, ο χρονος δε σου συμπαραστεκεται, κοινως... ενα μπουρδελο ολα. Τα μυαλα σου, τα στομαχια σου... τα παντα ολα!

10+1: ΤΟ ΦΑΣΜΑ ΤΗΣ ΑΠΟΤΥΧΙΑΣ: Αυτο ειναι και το χειροτερο ολων. Να δουλευεις μια χρονια, να σκοτωνεσαι, και να εχεις παντα στο... μπροστινο μερος του μυαλου σου το φασμα της αποτυχιας. Και μονο η σκεψη σε αυτο, ειναι ικανη να σε κανει να αποτυχεις...

Αυτα περναει κανενας, με ελαχιστες εξαιρεσεις. Δεν ξερω βεβαια, αν ειχα παει και γω σχολειο στο νησι μου, ισως να ηταν διαφορετικα, γιατι εκει ολους τους ξερεις, απο δασκαλους μεχρι φροντιστηριακους και βαση... πληροφοριων, ειναι παραδεκτο, οτι εκει περνουσανε καλυτερα. Τουλαχιστον με λιγοτερη ενταση...

Ολα αυτα, που στη τριτη λυκειου οταν μου δινανε ευχη για "καλη χρονια" εγω προσεθετα...

"Καλη χρονια και του χρονου σπιτια μας"...

(αφιερωμενο στον Παναγιωτη, που ολα αυτα τα περασαμε μαζι!)